Dag Bommel

Bijna 7 jaar geleden kwam Bommel in ons leven. Na een zoektocht langs asiels in Zaltbommel, Den Bosch kwamen we hem in Eindhoven in het asiel tegen. Tussen een scala aan andere katten zat hij daar in zijn kooitje. Hij keek naar mij en ik naar hem en we wisten beiden direct dat het goed was. Hoewel we eigenlijk alleen kwamen kijken ging je gelijk met ons mee naar huis. In het asiel hadden ze je Nova genoemd maar die naam was veel te suf voor jou. We besloten je Bommel te noemen, naar onze nieuwe woonplaats. Voor je in het asiel terecht kwam had je vorige eigenaar je op straat achter gelaten dus je moest weer leren vertrouwen in mensen. Na een paar jaar besloten we ook nog twee maatjes voor je in huis te nemen, twee kittens genaamd Quinty en Quizno. Je moest erg wennen aan al die drukte om je heen en liet duidelijk blijken wie de baas in huis was. Na verloop van tijd werd met name Quizno echter je vriendje. Met z’n allen in het weekend tussen ons in liggen op bed, elkaars brokken op snoepen en samen spelen in de tuin. Helaas werd je ook regelmatig geplaagd door je gezondheid. Vaak was je vacht dusdanig geïrriteerd dat je jezelf kale plekken plukte van de jeuk. Door de medicatie tegen de jeuk ontwikkelde je ook suikerziekte. Aangezien leven met voortdurende jeuk en een lampenkap om je koppie geen leven was besloten we de jeuk te bestrijden en niet de suiker. Toch nog onverwacht werd je begin 2015 ernstig ziek, longontsteking. Hoewel we alles nog hebben geprobeerd van antibiotica tot prednison bleek je lijfje danig verzwakt. De suiker had je hersenen bereikt waardoor je epileptische aanvallen kreeg. Na zorgvuldig overleg met de dierenarts moesten we tot ons grote verdriet besluiten om je uit je lijden te verlossen. Alsof je het aanvoelde kwam je de laatste avond nog 1 keer lekker tussen ons liggen op bed, tevreden purrend als altijd. De laatste ochtend was er één met heel veel tranen. Je voelde ons verdriet zoals altijd, op jouw manier probeerde je ons nog te troosten. De klok tikte steeds dichter naar 11:30. Het tijdstip dat de dierenarts bij ons thuis zou komen. Tegen beter weten in voelde ik me schuldig omdat jij niet wist wat er stond te gebeuren. Je bleef rustig op je dekentje liggen, zachtjes knorrend. De dierenarts was lief en begripvol voor ons verdriet. Wederom bleek hoe enorm graag je wilde leven. De normaal fatale dosis van de tweede injectie bleek onvoldoende om jou klein te krijgen. Uiteindelijk moest er een dosis aan te pas komen genoeg om een grote hond te vellen. Wij zullen nu verder moeten zonder jou en dat zal moeilijk zijn. Nooit meer op schoot, nooit meer van ons eten snoepen, nooit meer samen “kletsen”. Rust zacht lieve Bommel, je hebt voor altijd een speciaal plekje in ons hart.

IMG_1115.JPG